با همکاری انجمن علوم و صنایع غذایی ایران
نویسنده = سید هادی رضوی

بررسی اهمیت حلال در تخلیص آبی اجسام روغنی از دانه کلزا

دوره 15، شماره 5، آذر و دی 1398، صفحه 577-582

https://doi.org/10.22067/ifstrj.v15i4.76637

فاطمه سعادت، سید هادی رضوی، هوشنگ علیزاده

چکیده گیاهان روغنی انرژی را به شکل لیپیدهای خنثی در اندامک‌هایی به نام اجسام روغنی (Oil Body) ذخیره می‏کنند. این اندامک‏ها تری اسیل گلیسرول را تا زمان جوانه‌زنی در شرایط و تنش‏های مختلف محیطی حفظ می‏کنند. در سال‏های اخیر اجسام روغنی به‌عنوان امولسیون روغن در آب در صنایع دارویی، غذایی و آرایشی بهداشتی مورد توجه قرار گرفته‏اند. همچنین این اندامک‏ها ابزاری کارآمد در تخلیص، تثبیت و دارورسانی محصولات بیوتکنولوژی محسوب می‏شوند. متداول‏ترین روش جداسازی اجسام روغنی از گیاهان استفاده از محیط‏های آبی است که علیرغم تمام مزایایی که نسبت به استفاده از حلال‏های آلی دارند، از بازده پایین‏تری برخوردار هستند. این مقاله به بررسی کارایی دو حلال بافر فسفات (1/0 مولار، 5/7= pH) و آب مقطر در استخراج آبی اجسام روغنی دانه‏های کلزا می‏پردازد. برای این منظور بذور گیاه کلزا (Brassica napus. L) از موسسه اصلاح بذر و نهال ایران تهیه گردیدند. سپس پودر کلزا در حلال‎ها به نسبت 1 به 10 (وزنی/ حجمی) به مدت 12 ساعت در دمای اتاق مخلوط شدند. این مرحله 3 بار تکرار گردید. عصاره به‌دست آمده در دور 10 هزار g به مدت 15 دقیقه در دمای 4 درجه سانتی‌گراد سانتریفوژ گردید. لایه شناور با دقت برداشته شده و در بافر اولیه حل گردید و pH آن به 5/8 رسانده شد تا پروتئین‏های تخریب شده حذف گردند. در نهایت، لایه کرمی مجدداً بازیابی شده و در یک دهم حجم اولیه از بافر اوره 9 مولار (pH=7.5) برای 10 دقیقه ترکیب شد تا پروتئین‏های غیراختصاصی از اجسام روغنی جدا گردند. اجسام روغنی تخلیص شده در زیر میکروسکوپ نوری بررسی گردیدند. براساس نتایج میکروسکوپی و ماکروسکوپی، کارایی بافر فسفات بدلیل قابلیت حفظ pH قلیایی در طی استخراج بهتر از آب مقطر بوده و ذرات روغنی استخراج شده با این بافر از پایداری بیشتری برخوردار هستند. از طرف دیگر، بافر فسفات بدلیل ایجاد فشار اسمزی و افزایش حلالیت پروتئین‏های غشایی کارایی تخلیص را تا دو برابر افزایش می‏دهد. این نتایج بیش از پیش اهمیت حضور پروتئین های غشایی در تشکیل و تثبیت اجسام روغنی را مشخص می سازد.

بررسی ویژگی‌های رئولوژیکی نوشیدنی انگور قرمز غنی سازی شده با عصاره‌ی سبوس برنج

دوره 9، شماره 1، بهار 1392

https://doi.org/10.22067/ifstrj.v9i1.22972

فاطمه رئیسی، محمد حجت الاسلامی، سید هادی رضوی، مهدی بهمن، محمد علی شریعتی

چکیده در این پژوهش سه واریته از برنج طارم، عنبر بو و هاشمی انتخاب گردید، وضعیت فلزات سنگین آن‌ها بررسی شد و با استفاده از آب زیر نقطه بحرانی در دمای 100 و 120 درجه سانتی گراد از سبوس برنج عصاره گیری به عمل آمد و به منظور تهیه تیمارهای نوشیدنی مقادیر 5، 10، 15 و 20 درصد از عصاره‌ در فرمولاسیون نوشیدنی انگور قرمز به کار رفت . نمونه‌های حاصله پس از بسته بندی و پاستوریزاسیون به مدت سه ماه در یخچال نگهداری شد. سپس ویژگی‌های رئولوژیکی نمونه‌ها با استفاده از دستگاه رئومتر بروکفیلید مدلLV-DV III در دمای 5 درجه سانتی‌گراد مورد بررسی قرار گرفت. نتایج اندازه گیری ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی عصاره‌های حاصل با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون آماری دانکن مورد بررسی قرار گرفت (05/0> P). نتایج نشان دادکه در روش عصاره گیری با استفاده از آب زیر نقطه بحرانی، با افزایش درجه حرارت میزان استخراج ترکیبات موجود در سبوس برنج افزایش می‌یابد. بررسی ویژگی های رئولوژیکی نمونه ها بیانگر این است که با افزایش مقدار عصاره‌ی سبوس برنج در فرمولاسیون نوشیدنی مقدار ضریب قوام تیمارهای نوشیدنی کاهش و اندیس جریان آن‌ها افزایش می‌یابد. در کلیه تیمارها میزان ضریب قوام هر نمونه در طی سه ماه یک روند افزایشی را طی کرد

بررسی خاصیت ضد میکروبی اسانس بذرهای شوید و گشنیز بر روی استافیلوکوکوس اورئوس, اشرشیاکلی O157:H7 , سالمونلا تیفی موریوم با استفاده از آزمایش حساسیت رقت در محیط مایع

دوره 4، شماره 1، فروردین 1387

https://doi.org/10.22067/ifstrj.v4i1.1785

زهرا امام جمعه، منوچهر حامدی، سید هادی رضوی، محمدتقی گلمکانی

چکیده در این تحقیق اثر ضد میکروبی اسانس حاصل از بذر های شوید و گشنیز برروی سه م یکرو ارگانیسم بیماری زای غذایی یعنی و سالمونلا تیفی موریو م( 14028 (ATCC 35218) O157:H اشرشیاکلی ( 7 ، ( PTCC استافیلوکوکوس اورئو س( 1431 این اسانس ها نیز تعیین گردید. (MBC) و کمترین غلظت کشنده (MIC) بررسی شد و میزان ک مترین غلظت بازدارنده (ATCC 125،500،1000،2000،4000,250 انتخاب گردید . جهت کشت ppm برای این منظور 6 سطح غلظت از هر اسانس شامل میکروبی از آزمایش حساسیت رقت در محیط مایع و محیط های کشت مولر هینتون آگار و براث استفاده شد. نتایج نشان داد که مقاوم ترین باکتری به هر دو اسانس بودند. اسانس Salmonella.typhimurium حساسترین و Staphylococcus.aureus و MIC بذر گشنیز نسبت به اسانس بذر شوید بازدارندگی بیشتری بر باکتری های گرم منفی داشت . اسانس بذر گشنیز دارای 500 و کمترین غلظت ppm معادل (MIC) 1000 و اسانس بذر شوید دارای کمترین غلظت بازدارنده ppm برابر با MBC بود . در مورد سالمونلا اسانس ه ا در Staphylococcus.aureus 1000 در مقابل باکتری ppm برابر با (MBC) باکتری کش ی هیچ یک از غلطت ها اثر بازدارندگی نشان ندارند. اسانس بذر شوید، اسانس بذر گشنیز ،MBC ، MIC ، کلمات کلیدی: آزمایش حساسیت رقت در محیط مایع 1

مقایسه روشهای استخراج پیگمان (کاروتنوئید) از مخمر

دوره 1، شماره 2، مهر 1384

https://doi.org/10.22067/ifstrj.v1i2.216

سید هادی رضوی، کرامت الله رضایی تیره شبانکاره، ایوان مارک

چکیده دراین تحقیق، استخراج کاروتنوئید ها از یک سوش مخمرجدید Sporobolomyces ruberrimus H110 توسط روشهای مختلف فیزیکی و شیمیایی مورد بررسی و تحقیق قرار گرفته است. استفاده ار غلظت های مختلف اسید کلرید ریک (2/0 و 5/0 نرمال) در دو حرارت 55 و 75 درجه سانتی گرادو همچنین استفاده از حلال DMSO جزء روش های استخراج شیمیایی استفاده شده در این مطالعه بودند. اعمال روش سونیکاسیون و سایشی با استفاده از گلوله های ریز شیشه ای از روشهای فیزیکی استخراج در این پژوهش بوده است. در بین تمامی روش های بکار رفته شده، روش استفاده ازحلال شیمیایی DMSO و روش سایشی جزء موثرترین روشهای اعمال شده بودند که از نظر مقایسه، روش سایشی با استفاده از دستگاه سایشی گلوله ای دارای راندمانی حدود 30% بالاتر از روش DMSO بود. از دیگر مزایای این روش، عدم استفاده از حلال های سمی آلی و در نتیجه بهداشتی بودن محصول استخراج شده می باشد. واژه‌های کلیدی : استخراج، پیگمان، کاروتنوئیدها، Sporobolomyces ruberrimus، DMSO، Bead beater