نوع مقاله : مقاله پژوهشی فارسی

نویسندگان

1 عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد صوفیان

2 دانشگاه آزاد اسلامی واحد صوفیان

10.22067/ifstrj.2021.70884.1057

چکیده

تلاشهای گسترده ای جهت توسعه بسته بندی های بر پایة بیوپلیمرهای زیست تخریب پذیر و بهبود کارایی آنها صورت گرفته است. بیوپلیمرها که از منابع قابل تجدید کشاورزی حاصل می‌شوند جایگزینی مناسب برای پلاستیک‌های سنتزی به شمار می روند. اثر گلیسرول (%60-20) به عنوان نرم کننده و نانوکریستال سلولز (%30-0) به عنوان پرکن بر ویژگی‌های نانوکامپوزیت‌های ژلاتین- کربوکسی متیل سلولز مطالعه گردید. نانوسلولز مورد استفاده به روش هیدرولیز اسیدی تولید و توسط میکروسکوپ الکترونی روبشی و پراش اشعه ایکس مورد ارزیابی قرار گرفت. پس از تولید نانوکامپوزیت‌ها به روش تبخیر حلال آزمون‌های نفوذپذیری نسبت به بخار آب، حلالیت در آب، جذب رطوبت، زاویه تماس، خواص رنگی و خواص مکانیکی انجام یافت. فیلم‌های تهیه شده نفوذپذیری نسبت به بخار آب پایینی از خود نشان دادند (gm/m2Pas11-10×62/3 تا 12-10×23/2). مقادیر بالای گلیسرول و نانوکریستال سلولز استفاده شده موجب افزایش حلالیت فیلم‌های تولید شده گردید و حتی در برخی تیمارها نمونه به طور کامل در آب حل شده بود. هیمن طور نمونه‌های تولید شده مقادیر جذب رطوبت بالا و زاویه تماس متوسطی در حدود 60 درجه از خود نشان دادند اثر متقابل نانوسلولز و گلیسرول بر این ویژگی تاثیر معنی دار داشته است. فیلم‌های تولید شده استحکام کششی بالایی داشتند (37/84 مگاپاسکال) در صورتی که کشش در نقطه شکست معادل 14/4 درصد برای هیمن تیمار بود که حاکی از انعطاف پذیری پایین فیلم‌های تولید شده دارد. رنگ نمونه‌ها مطلوب ارزیابی گردید. استفاده از گلیسرول به میزان 60 درصد و نانوسلولز به مقدار 4/4 درصد سبب تولید فیلم با ویژگی‌های مطلوب می‌شود. به کارگیری ژلاتین و کربوکسی متیل سلولز باعث تولید فیلم‌هایی گردید که از نظر نفوذپذیری نسبت به بخار آب و نم شوندگی سطوح نسبت به فیلم‌های خالص دارای ویژگی‌های بهبود یافته ای هستند.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

CAPTCHA Image