بهینهسازی هیدرولیز آنزیمی پروتئین هسته زیتون با روش سطح پاسخ و ارزیابی پایداری آن
دوره 22، شماره 4، مهر و آبان 1405، صفحه 363-388
https://doi.org/10.22067/ifstrj.2026.99163.1589
منا رنجبر، علیرضا صادقی ماهونک، محمد قربانی
چکیده هسته زیتون بهعنوان یک محصول جانبی صنعت روغنگیری، منبعی غنی از پروتئین با پتانسیل تولید پپتیدهای زیستفعال است. در این پژوهش، هیدرولیز آنزیمی پروتئین استخراجشده از هسته زیتون (رقم زر زیتون) با استفاده از دو آنزیم آلکالاز و تریپسین، با هدف بهینهسازی شرایط فرآیند (زمان و نسبت آنزیم به سوبسترا) با روش سطح پاسخ (Central Composite Design) انجام شد. فعالیت آنتیاکسیدانی هیدرولیزاتها با سه آزمون مهار رادیکال DPPH، قدرت احیاکنندگی آهن و ظرفیت آنتیاکسیدانی کل (TAC، روش فسفومولیبدات) ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که هر دو متغیر تأثیر معنیداری بر پاسخها داشته و الگوی پاسخ بهصورت درجه دوم با وجود یک ناحیه بهینه مرکزی بود. هیدرولیزات حاصل از آلکالاز در تمامی شرایط، فعالیت آنتیاکسیدانی بالاتری نسبت به تریپسین نشان داد. طبق نتایج مقادیر بهینه برای آنزیم آلکالاز زمان 150 دقیقه و نسبت آنزیم به سوبسترا 2% و برای آنزیم تریپسین زمان 139 دقیقه و نسبت آنزیم به سوبسترا 2% میباشد. همچنین پایداری هیدرولیزات بهینه در برابر pH (۳ تا ۸)، حرارت (۹۵ درجه سانتیگراد تا ۷۵ دقیقه)، نگهداری در یخچال (۴ درجه، ۱۵ روز)، چرخههای انجماد-ذوب (۱۵ روز) و دمای محیط (۲۵ درجه، ۷ روز) بررسی شد. فعالیت آنتیاکسیدانی در تمامی شرایط بهطور وابسته به زمان کاهش یافت، اما هیدرولیز آلکالاز پایداری بهتری نشان داد. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که هیدرولیز کنترلشده با آلکالاز در شرایط بهینه، روشی کارآمد برای تولید پپتیدهای آنتیاکسیدان پایدار از هسته زیتون با قابلیت کاربرد در صنایع غذایی و دارویی است.
بررسی تأثیر آنتیاکسیدان 4 هگزیل رزورسینول روی ملانوزیز در میگوی پرورشی (Litopenaeus vannamei) در انجماد
دوره 11، شماره 2، خرداد و تیر 1394، صفحه 200-210
https://doi.org/10.22067/ifstrj.v1394i2.26962
مینا سیف زاده، علی اصغر خانی پور
چکیده این پروژه با هدف بررسی امکان استفاده از 4 هگزیل رزورسینول برای جلوگیری از ایجاد لکه سیاه در میگوی پرورشی انجام شد. برای اجرای این پروژه دو تیمار شامل میگوی غوطهورشده در غلظت 15/0% 4 هگزیل رزورسینول بهمدت 10 دقیقه و میگوی شاهد در نظر گرفته شد. بهمدت 6 ماه در سردخانه 18- درجه سلسیوس نگهداری شدند. کیفیت نمونهها با استفاده از آزمایشات باکتریایی، شیمیایی و حسی موردارزیابی قرار گرفت. این پروژه در 3 تکرار انجام شد. آلودگی به باکتریهای سودوموناس، ویبریو پاراهمولیتیکوک، اشریشیا کلی و باکتریهای تولیدکننده دیسولفید هیدروژن در نمونههای آزمایشی و شاهد مشاهده نشد. فاکتورهای پراکسید، تیوباربیتوریک اسید، اسید چرب آزاد، تریمتیل آمین در میگوی آزمایشی در مقایسه با شاهد تفاوت معنیدار داشتند (05/0.(P براساس آنالیز واریانس دوطرفه در پارامترهای حسی شامل رنگ (ملانوزیز)، بو، چشمها، گوشت، سرسینه و دم، پاها، پوستهها و شاخکها در میگوی آزمایشی در مقایسه با شاهد تفاوت معنیدار مشاهده شد (05/0 (P
